ကြ်န္ေတာ္ဘေလာ့ဂါေလးကို လာၾကည့္သူအေပါင္းတို႔ ကိုယ္စိတ္ႏွလုံးရႊင္လန္းၾကပါေစလို႔ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းလၽွက္ပါ၊...

Tuesday, 15 October 2013

<<<<< ျမန္မာ့ နန္းစဥ္ပတၱျမားၾကီးမ်ား ႏွင့္ ပတၱျမား ငေမာက္ >>>>>

Apr 19

ျမန္မာျပည္ဟာ အဖိုးတန္ သယံဇာတေတြ တြင္းထြက္ ေက်ာက္မ်က္ရတနာေတြနဲ႔
ျပည္႔ႏွက္ေနတဲ့ ေရႊႏိုင္ငံေလး တစ္ႏုိင္ငံ အျဖစ္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကတည္းက ရပ္တည္ လာခဲ့သလို ကမၻာေက်ာ္ေစခဲ့တဲ့ အဖိုးတန္ ေက်ာက္မ်က္ရတနာေတြ ေၾကာင့္လည္း ကမၻာ့အလည္မွာ နာမည္ဂုဏ္သတင္း ေက်ာ္ေစာခဲ့ပါတယ္။

ျပီးေတာ့ ျမန္မာ့ နန္းတြင္းေက်ာက္မ်က္ ရတနာေတြဆိုတာကလည္း ၾကားရံုၾကားဖူးခဲ့ျပီး ျမင္ေတြ႔ခြင့္ မရခဲ့ေပမယ့္ ေလးစားအားက် ခဲ့ရတဲ့ သမိုင္းဝင္ ရတနာေတြျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ရတနာပံုေရႊတိုက္ေတာ္စာရင္းအရ ျမန္မာ့နန္းစဥ္ပတၱျမားေတြကေတာ့

၁။ သကၠရာဇ္ ၁၀၃၂ (ေအဒီ ၁၆၆၁) ေလာက္ကတည္းက ရွိခဲ့တဲ့ အေလးခ်ိန္
ရတီကိုးဆယ္ေက်ာ္ရွိတဲ့ ငေမာက္ပတၱျမားၾကီး

၂။ ဗဒံုမင္းလက္ထက္ကတည္းက ရွိခဲ့တဲ့ ရတီခ်ိန္ ႏွစ္ဆယ္ခန္႔ရွိတဲ့
ေလွာ္ကားတင္ကေလးလို႔ေခၚတဲ့ ပတၱျမား

၃။ သကၠရာဇ္ ၁၁၉၉ (ေအဒီ၁၈၃၇) ခုႏွစ္ ေရႊဘိုမင္းလက္ထက္ကတည္းက ရွိခဲ့တဲ့
ရတီခ်ိန္ေလးဆယ္ေက်ာ္ ေလွာ္ကားတင္ၾကီးလို႔ေခၚတဲ့ ပတၱျမား

၄။ အေလးခ်ိန္ ဆယ္ရတီရွိ ဆင္မေတာလို႔္ေခၚတဲ့ ပတၱျမား

၅။ စံထားအသံုးျပဳရတဲ့ အခ်ိန္ေျခာက္ရတီရွိတဲ့ စံေက်ာက္ေတာ္လို႔ေခၚတဲ့ ပတၱျမား တို႔ျဖစ္ပါတယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံကို အဂၤလိပ္ေတြ ေနာက္ဆံုးသိမ္းခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ကတည္းက နန္းစဥ္ပတၱျမားၾကီးေတြ ေပ်ာက္ဆံုးျခင္းမလွ ေပ်ာက္ခဲ့ပါတယ္။

စစ္ရံႈးခ်ိန္မွာ မႏၱေလးၿမိဳ႕မွာရွိတဲ့ စစ္သိမ္းပစၥည္းေကာ္မတီက ထုခြဲေရာင္းခ်တဲ့အထဲမွာလည္း နန္းစဥ္ ပတၱျမားေက်ာက္ေတာ္မ်ားမပါခဲ့ပါ။

သေဘၤာနဲ႔ အဂၤလန္ကို ေပးပို႔ခဲ့တဲ့ ရတနာေသတၱာ သံုးလံုးမွာလဲ ပတၱျမားေက်ာက္ေတာ္မ်ား မပါခဲ့ပါ။

ရတနာမ်ားကို အကဲျဖတ္ရေသာ ပေရာ္ဖက္ဆာ မက္စကဲလင္းရဲ့အစီရင္ခံစာမွာလည္း စတာလင္ေပါင္ ၃၀၀ ေက်ာ္တန္ ပတၱျမား တစ္လံုးသာပါေၾကာင္း ေတြ႔ရပါတယ္။

အဲဒီပတၱျမားေတြထဲက နာမည္ေက်ာ္ ပတၱျမားငေမာက္ရဲ့ ရာဇဝင္နဲ႔ ေပ်ာက္ျခင္းမလွ
ေပ်ာက္ေနခဲ့တဲ့ သတင္းကို စာအုပ္တအုပ္ထဲမွာ ဖတ္ခဲ့ရပါတယ္။

စိတ္ဝင္တစားနဲ႔ လိုက္ျပီး ေလ့လာခဲ့သလို ဆက္ျပီး သိခြင့္ရခဲ့တဲ့ ပတၱျမားငေမာက္ရဲ႔ ေနာက္ဆက္တြဲ အျဖစ္အပ်က္ေလးေတြကလဲ ဆန္းၾကယ္လွသလို စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းလွပါတယ္။

ပတၱျမားငေမာက္ရဲ႔ သမိုင္းေၾကာင္းက အျငင္းပြားစရာ တခ်ိဳ႔ရွိေနခဲ့တာမို႔ သမိုင္းအေထာက္အထား ခိုင္လံုစြာနဲ႔ ကိုးကားေျပာဆိုခဲ့ၾကသလို အမ်ိဳးမ်ိဳး ဆန္းစစ္ေဝဖန္ခဲ့ၾကတဲ့ မွတ္တမ္းမွတ္ရာေတြလည္း ရွိခဲ့ပါတယ္။

ပထမ အျငင္းပြားၾကတာကေတာ့ ပတၱျမားငေမာက္ဟာ ေညာင္ရမ္းမင္းဆက္ ၅ဆက္ေျမာက္ျဖစ္တဲ့ ျပည္မင္း ( ၁၆၆၁-၇၂) လက္ထက္တုန္းက ခ်င္းတြင္းရြာသား ငေမာက္က ဆက္သခဲ့တာမို႔ ငေမာက္ပတၱျမားလို႔ ထင္ရွားလာတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ဆန္းစစ္ေဝဖန္သံုးသပ္ခ်က္ေတြအရ ဒီပတၱျမားဟာ ေညာင္ရမ္းမင္းဆက္က မျဖစ္ႏိုင္ပါ ကုန္ေဘာင္မင္းဆက္ဗဒံုမင္းလက္ထက္မွာ ဆက္သရရွိခဲ့တာလို႔ အခိုင္အမာ ေျပာဆိုအတည္ျပဳၾကပါတယ္။

ပတၱျမားငေမာက္ရဲ႔ ပါးစပ္ရာဇဝင္ကိုေတာ့ ဒီလိုေလးေတြ႔ရွိ မွတ္သားရပါတယ္။

အမည္မသိ ျမန္မာ မင္းတပါးလက္ထက္က ေက်ာက္တလံုးရြာသား တစ္ေယာက္က မိုင္းလံုသြားတဲ့ လမ္းမၾကီးေပၚမွာ ႀကီးမားတဲ့ ပတၱျမားေက်ာက္တံုးႀကီးကို ေကာက္ေတြ႔ခဲ့ပါတယ္။

အသိဥာဏ္ပညာ နည္းပါးတဲ့ ေက်းေတာသားျဖစ္တာမို႔ ေက်ာက္တံုးႀကီးကို ခြဲလိုက္မိတာ သံုးပိုင္းတိတိ ကြဲသြားခဲ့ပါတယ္။

တစ္တံုးကိုေတာ့ ခိုးသူေတြက ေတြ႔သြားပါတယ္။
ဒုတိယ တစ္တံုးကေတာ့ ရတီရွစ္ဆယ္ေလာက္ရွိပါတယ္ အဲဒီပတၱျမားကိုေတာ့ ပေလာင္အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္က ေကာက္ရသြားပါတယ္။
တတိယ ပတၱျမားကေတာ့ ကာလကတၱားကို ေရာက္သြားပါတယ္။

ပေလာင္အမ်ိဳးသမီး ရခဲ့တဲ့ ပတၱျမားကေတာ့ အင္မတန္ အရည္အေသြးေကာင္းပါတယ္။
အေရာင္အဝါ ေတာက္ပလြန္းတာမို႔ ညအခ်ိန္မွာေတာင္ ပတၱျမားက ထြက္တဲ့ အလင္းေရာင္နဲ႔ ပေလာင္အမ်ိဳးသမီးဟာ ခ်ည္ငင္ဗိုင္းငင္ လုပ္ႏိုင္ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ အဲဒီအမ်ိဳးသမီးက နားမလည္ပဲ ပတၱျမားၾကီးကို ငပိ ဆီ စတဲ့ စားကုန္ေတြနဲ႔ လဲလိုက္တာ ခ်င္းတြင္းက ကုန္သည္တစ္ေယာက္ဆီကို ေရာက္သြားျပန္ပါတယ္။

အဲဒီကုန္သည္ဆီကေနတဆင့္ ပတၱျမားၾကီးဟာ ငေမာက္ၾကီးထံကို ေရာက္ျပန္ပါတယ္။

ငေမာက္ၾကီးကေတာ့ ပတၱျမားၾကီးကို ဗဒံုမင္းထံ ဆက္သလိုက္ပါတယ္။

ငေမာက္ႀကီးလဲ ၿမိဳ႕စားအျဖစ္ ခ်ီးေျမာက္ခံရပါတယ္။
ငေမာက္ႀကီးဆက္တဲ့ ပတၱျမားျဖစ္လို႔ ငေမာက္ပတၱျမားလို႔ အမည္ေပးခဲ့ပါတယ္။

ဗဒံုမင္းကလည္း ငေမာက္ပတၱျမားႀကီးရဲ့ သတင္းကို ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ စံုစမ္းပါတယ္။
ေျခရာ ထပ္ေကာက္ပါတယ္။
ပေလာင္အမ်ိဳး သမီးနဲ႔ သူမရဲ့ရြာအေၾကာင္းကို သိရေတာ့ တစ္ရြာလံုးကို မီးေလာင္တိုက္သြင္းခဲ့ပါတယ္

အဲဒီရြာကလဲ အေလာင္းစင္ဆိုၿပီး နာမည္တြင္ က်န္ရစ္ခဲ့ပါတယ္။

ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ခိုးသူတို႔ရသြားတဲ့ ပတၱျမားကိုလည္း ျပန္ရခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီပတၱျမားကိုေတာ့ သူခိုးလက္ရ ျပန္ရတာမို႔ ေစာရသူခိုးလို႔ အမည္ေပးပါတယ္။

ေစာရသူခိုးကေတာ့ ငေမာက္ေလာက္ အရြယ္အစား ရွိတယ္လို႔ ေျပာၾကပါတယ္။ အေလးခ်ိန္ကိုေတာ့ တိတိက်က် မေတြ႔ရပါဘူး။

ကလကတၱား ေရာက္သြားတဲ့ ပတၱျမားကိုလည္း နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ စံုစမ္းေထာက္လွမ္းခဲ့ပါတယ္။

တတိယ ပတၱျမားကို ခက္ခက္ခဲခဲ ျပန္လည္ရွာေဖြၿပီး ျပန္ရတာမို႔လဲ ကုလားျပန္လို႔ ဘြဲ႔နာမည္ တပ္ခဲ့ပါတယ္။

နာမည္ေက်ာ္ ဒီငေမာက္ ပတၱျမားကိုေတာ့ ဗဒံုမင္း လက္ထက္ကစလို႔ နန္းစဥ္ရတနာ အျဖစ္ ဆက္လက္ထိန္းသိမ္း လာခဲ့တာ သီေပါမင္း ပါေတာ္မူခ်ိန္အထိ မေပ်ာက္မပ်က္ခဲ့ပါဘူး။

သီေပါမင္း ပါေတာ္မူျပီးတဲ့ ေနာက္မွာေတာ့ ပတၱျမား ငေမာက္ဟာ သီေပါမင္းလက္ထဲပဲ ပါသြားသေယာင္ေယာင္ အဂၤလိပ္ေတြကပဲ ယူသြားသေယာင္ေယာင္နဲ႔ သူ႔ရဲ႔ သတင္းပါေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့ပါတယ္။

ပတၱျမား ငေမာက္နဲ႔ အဖိုးတန္ရတနာေတြ အေၾကာင္း သိခဲ့သူေတြက လိုက္လံ စံုစမ္းရွာေဖြခဲ့ပါတယ္။

သီေပါမင္းပါေတာ္မူျပီး စစ္သိမ္းပစၥည္းေတြ ထုခြဲေရာင္းခ်တဲ့ စာရင္းထဲမွာလည္း ရွာလို႔မေတြ႔ခဲ့ပါဘူး။

အဂၤလိပ္ေတြ ေပးလာတဲ့ စာရင္းအရ အဂၤလန္ကို တင္ပို႔လိုက္တဲ့ ရတနာ ပစၥည္းေတြ စာရင္းထဲမွာလည္း ငေမာက္က ေပ်ာက္ေနျပန္ပါတယ္။

နန္းစဥ္ရတနာေတြရဲ႔ အေၾကာင္းကို သိေနတဲ့ အိႏၵိယႏိုင္ငံဆိုင္ရာ အတြင္းဝန္ၾကီး ကိုယ္တိုင္ ျမန္မာ့နန္းတြင္းကို ေရာက္ခဲ့ဖူးသူ ႏွံစပ္ခဲ့ဖူးသူေတြ ျဖစ္တဲ့ ဆာအက္ရွလီဒီဒင္၊ ကာနယ္ယူးလ္ စတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြကို ေခၚယူျပီး ေတာ့ ရတနာေတြရဲ့ သတင္းကို စံုစမ္းေဆြးေႏြးခဲ့ပါေသးတယ္

ဒါေပမယ့္ သတင္း တိတိက်က် မရခဲ့ပါဘူး။

သီေပါမင္း နဲ႔ ကာနယ္စေလဒင္ တို႔ၾကား ေပ်ာက္ေနတယ္လို႔ ပဲ မွတ္ယူခဲ့ၾကပါတယ္။

http://mysterysnow.blogspot.com/2009/04/blog-post_21.html

Posted by mysteries tour

ကူးယူေဖာ္ျပျခင္းျဖစ္ပါသည္။
(ကြန္ဆူးမား)(၁၅-၁၀-၂၀၁၃)

No comments:

Post a Comment

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...